نمیشود رفتنت باورم، ای رهبر شهیدم
نمیشود رفتنت را باور کرد، کاش همه چیز خواب بود
رهبرم از ۹ اسفند که به آسمان پرکشیدی ما یتیم شدیم، در این روزهای پر اندوهی که گذشت، هر روز خود را به این خیال میزدیم که شاید همه این اتفاقات خواب باشد، شاید …، اما حالا و با شروع مراسم وداع با پیکر پاک تو در مصلی تهران، مجبوریم باور کنیم که تو رفته ای و ما جامانده ایم.
آقاجانم راستش را بگویم برای تو خوشحالم که به آرزویت رسیدی، تو که تا اسم شهدا را میشنیدی منقلب میشدی، تو حقت مرگ طبیعی نبود تو لایق شهادت بودی اما رهبر شهیدم ما چه کنیم بی تو؟ چگونه خوذ را آرام کنیم وقتی دیگر صدای آرامش بخش تو را نمیشنویم؟ چگونه خود را آرام کنیم وقتی چهره پر صلابت و پرمهر تو را نمبینیم؟ چگونه خود را آرام کنیم وقتی دیگر در هیچ مناسبتی پیام امیدبخش و پدرانه شما را نمیخوانیم؟
آقا قرار نبود ما را اینگونه تنها بگذاری؟ قرار نبود ما را در دورانی تنها بگذاری که تشخیص حق و باطل بسیار سخت است، قرار نبود ما را در بین حوادث پرتلاطم و نگران کننده تنها بگذاری.
اما رهبر شهیدم، دلمان بعد شما به سید مجتبی عزیز گرم است و یقین داریم که ایشان قطعا میتوانند کشور را به آن اوج قله که همیشه در صحبت های شما بود، برسانند و میدانیم ایشان در سایه لطف حضرت حق و عنایت ویژه امام عصر(عج) قرار دارند و کشورمان را از این زمان تاریخی به صلابت عبور خواهند داد.
راستی رهبرشهیدم ما فراموش نکردیم چه جنایتکارانی در به شهادت رساندن شما نقش داشتند. از ترامپ فاسد تا نتانیاهو کثیف تا هر دشمن داخلی و منافقی که زمینه را برای ایجاد این فقدان عظیم فراهم کرد. ما برای انتقام گرفتن از تک تک آنها آماده هستیم و منتظر فرمان جهاد پسرتان میمانیم. ما مردم مبعوث شده نمیگذاریم تا رسم امام کشی در این کشور باب شود.
آقا برایمان دعاکن، دعا کن در این حوادث کم نیاوریم، دعا کن مثل خودت ما هم عاقبت بخیر شویم.
